VISUAL AUTHORITY POLSKA - 6 - Kryzys autentyczności. Dlaczego bycie sobą może stać się największą przewagą w świecie AI? - Patrycja Hyrsz



Zauważyliście, jak coraz trudniej odróżnić to, co prawdziwe, od tego, co zostało sztucznie stworzone?

Przeglądamy media społecznościowe i widzimy idealne twarze, idealne domy, idealne życie. Wszyscy wyglądają na szczęśliwych, pewnych siebie i odnoszących sukcesy.

A teraz coraz częściej okazuje się, że niektóre z tych twarzy nawet nie należą do prawdziwych ludzi.

Sztuczna inteligencja potrafi w kilka sekund wygenerować imponujący portret biznesowy. Może ubrać nas w elegancki garnitur, umieścić w luksusowym biurze, poprawić wygląd i stworzyć wrażenie pewności siebie, której być może wcale nie pokazujemy na co dzień.

I muszę przyznać, że czasami efekty są naprawdę imponujące.

Jako fotografka z ponad siedemnastoletnim doświadczeniem obserwuję rozwój tej technologii z ogromnym zainteresowaniem.

Ale coraz częściej zadaję sobie pytanie, które wykracza daleko poza samą fotografię.

Co się stanie, kiedy stworzenie idealnego wizerunku będzie tak łatwe, że perfekcja przestanie mieć jakąkolwiek szczególną wartość?

I może jeszcze ważniejsze:

Jeśli każdy będzie mógł wyglądać na człowieka sukcesu, to po czym poznamy, komu naprawdę możemy zaufać?

Trzylatek, Blippi i zaskakująca lekcja o autentyczności

Kilka dni temu natknęłam się na wpis na jednej z facebookowych grup dla mam.

Kobieta opowiadała o swoim trzyletnim synku, który uwielbiał oglądać Blippiego.

Jeśli macie małe dzieci, prawdopodobnie wiecie, o kim mówię.

Blippi to postać z popularnego programu edukacyjnego dla dzieci. Charakterystyczne pomarańczowe okulary, niebiesko-pomarańczowy strój, mnóstwo energii i bardzo specyficzny sposób mówienia oraz poruszania się.

W pewnym momencie twórca tej postaci wprowadził kolejnego aktora, który również zaczął występować jako Blippi.

Te same okulary. Ten sam strój. Ta sama postać.

Ale chłopiec nie chciał go oglądać.

Chciał oryginalnego Blippiego.

I wiecie, co najbardziej mnie zainteresowało?

Komentarze pod tym wpisem.

Inni rodzice opowiadali o podobnych doświadczeniach. Ich dzieci również zauważyły różnicę i niekoniecznie chciały zaakceptować nowego aktora.

Zaczęłam się nad tym zastanawiać.

Oczywiście to tylko historia z internetu, a nie eksperyment naukowy. Nie możemy na jej podstawie przewidywać, jak ludzie będą reagować na sztuczną inteligencję.

Ale jest w niej coś interesującego.

Ten trzylatek nie analizował strategii marketingowej ani spójności wizualnej marki.

On po prostu rozpoznawał konkretnego człowieka.

Jego głos. Mimiczną ekspresję. Ruchy. Sposób zachowania.

Strój pozostał ten sam.

Ale człowiek, którego znał, już nie.

I zaczęłam się zastanawiać, czy coś podobnego nie wydarzy się również w świecie profesjonalnego wizerunku.

Co się stanie, kiedy obraz nadal będzie przekonujący, ale przestaniemy mieć pewność, czy przedstawia prawdziwego człowieka?

Wyglądać prawdziwie to nie to samo, co być prawdziwym

Jest coś, co powinniśmy zrozumieć w kontekście sztucznej inteligencji.

Obraz może wyglądać całkowicie realistycznie, mimo że nie przedstawia żadnego rzeczywistego momentu.

A twarz może wzbudzać zaufanie, nawet jeśli nie należy do istniejącego człowieka.

To bardzo ważne rozróżnienie.

W 2022 roku Sophie Nightingale i Hany Farid opublikowali w czasopiśmie Proceedings of the National Academy of Sciences badanie dotyczące twarzy wygenerowanych przez sztuczną inteligencję.

Naukowcy sprawdzali, czy ludzie potrafią odróżnić zdjęcia prawdziwych osób od syntetycznych twarzy.

Wyniki były zaskakujące.

Uczestnicy mieli trudności z rozpoznawaniem, które twarze były prawdziwe, a które wygenerowane komputerowo.

Co więcej, syntetyczne twarze otrzymywały średnio nieco wyższe oceny pod względem tego, jak godne zaufania się wydawały.

Zatrzymajmy się przy tym na chwilę.

Twarz osoby, która w rzeczywistości nie istnieje, mogła wywołać korzystniejsze pierwsze wrażenie niż twarz prawdziwego człowieka.

Czy to oznacza, że sztuczna inteligencja tworzy bardziej wiarygodnych ludzi?

Oczywiście, że nie.

Badacze mierzyli wrażenie wywołane wyglądem twarzy, a nie rzeczywistą uczciwość czy wiarygodność przedstawionej osoby.

I właśnie tutaj dochodzimy do sedna.

Wyglądać na osobę godną zaufania i rzeczywiście nią być to dwie zupełnie różne rzeczy.

Od zawsze oceniamy innych na podstawie wyglądu.

Uśmiech może sprawić, że ktoś wyda nam się sympatyczny. Odpowiednia mimika może sugerować pewność siebie. Elegancki ubiór może budować wrażenie profesjonalizmu.

Ale to wszystko są pierwsze wrażenia.

Nie dowody charakteru.

Sztuczna inteligencja sprawia, że tworzenie takich wrażeń staje się coraz łatwiejsze.

A to rodzi bardzo ważne pytanie dla każdego, kto świadomie buduje swoją markę osobistą.

Jeśli nasz wizerunek komunikuje cechy, których w rzeczywistości nie posiadamy, co wydarzy się, kiedy ktoś odkryje tę różnicę?

Sztuczna inteligencja coraz lepiej tworzy twarze wzbudzające zaufanie

Badania nad syntetycznymi twarzami nie zakończyły się w 2022 roku.

W 2026 roku Alexis McGuire i współautorzy opublikowali kolejne badanie, tym razem porównujące prawdziwe twarze z twarzami wygenerowanymi za pomocą różnych technologii AI.

Okazało się, że twarze stworzone przy użyciu modeli dyfuzyjnych były oceniane jako bardziej godne zaufania niż zarówno prawdziwe twarze, jak i syntetyczne twarze wygenerowane starszą metodą wykorzystaną w porównaniu.

Co ciekawe, te nowsze obrazy nie były nawet oceniane jako najbardziej fotorealistyczne.

To podważa pewne intuicyjne założenie.

Moglibyśmy sądzić, że im bardziej realistyczna twarz, tym większe zaufanie będzie wzbudzać.

Tymczasem okazuje się, że zależność nie jest tak prosta.

Na pierwsze wrażenie wpływają cechy wizualne, które niekoniecznie mają związek z prawdziwością obrazu.

Jako fotografka uważam, że to niezwykle interesujące.

Nie możemy zakładać, że ludzie automatycznie odrzucą portrety generowane przez AI, ponieważ będą wyglądały sztucznie.

Niektóre już teraz są bardzo przekonujące.

A inne mogą szczególnie skutecznie wywoływać pozytywne pierwsze wrażenie.

Dlatego przyszłość autentycznego wizerunku nie może opierać się wyłącznie na tym, czy potrafimy rozpoznać sztucznie wygenerowane zdjęcie.

Musi chodzić o coś więcej.

Problem profesjonalnego portretu

Przenieśmy tę rozmowę do świata biznesu.

Wyobraźcie sobie, że przygotowujecie się do ważnego spotkania.

Sprawdzacie profil osoby, z którą macie rozmawiać, na LinkedInie.

Na zdjęciu widzicie kogoś pewnego siebie, profesjonalnego i sympatycznego.

Piękne światło. Eleganckie ubranie. Nowoczesne biuro w tle.

Wszystko wygląda idealnie.

Następnego dnia spotykacie tę osobę osobiście.

I tutaj chcę zaznaczyć jedną rzecz.

Nie chodzi mi o to, że ktoś ma więcej zmarszczek niż na zdjęciu, zmienił fryzurę albo nie nosi codziennie garnituru.

To nie ma nic wspólnego z autentycznością.

Ludzie się zmieniają. Zdjęcia przedstawiają konkretny moment. Profesjonalne portrety są zwykle staranniej przygotowane niż przypadkowe fotografie z telefonu.

Pytanie brzmi inaczej.

Czy obraz, który zobaczyliśmy, stworzył oczekiwania zgodne z tym, jakiego człowieka rzeczywiście spotkaliśmy?

Czy portret przedstawiał tę osobę?

Czy może wykreowaną wersję jej profesjonalnej tożsamości?

Istnieje różnica między pokazaniem siebie z najlepszej strony a przedstawianiem się jako ktoś, kim nie jesteśmy.

I ta różnica ma szczególne znaczenie w biznesie, gdzie reputacja i zaufanie budowane są poprzez relacje.

Czy informacja o wykorzystaniu AI zmienia naszą ocenę zdjęcia?

W 2026 roku Jacob Long i jego współpracownicy opublikowali badanie dotyczące zdjęć profilowych generowanych przez sztuczną inteligencję.

W eksperymencie wzięło udział 817 dorosłych Amerykanów.

Uczestnicy oceniali profesjonalnie wyglądające portrety. Badacze sprawdzali zarówno wpływ sposobu stworzenia obrazu, jak i informacji o tym, czy został wygenerowany przez AI.

Wyniki były interesujące.

Zdjęcia stworzone przez sztuczną inteligencję otrzymywały nieco wyższe oceny jakości fotograficznej niż profesjonalne fotografie tych samych osób.

Jednak kiedy uczestników informowano, że obraz został wygenerowany przez AI, jego postrzegana jakość nieco spadała.

Co ważne, ani sposób powstania obrazu, ani informacja o AI nie powodowały średnio istotnych statystycznie zmian w ocenach wiarygodności czy atrakcyjności społecznej przedstawionej osoby.

To bardzo ważne rozróżnienie.

Możemy inaczej oceniać sam obraz, niekoniecznie zmieniając zdanie o człowieku.

Dlatego nie twierdzę, że portrety generowane przez AI automatycznie niszczą zaufanie.

Badania tego nie potwierdzają.

Pokazują natomiast, że sposób stworzenia obrazu oraz wiedza odbiorcy o tym procesie mogą wpływać na jego ocenę.

A to oznacza, że w profesjonalnym wizerunku zaczyna liczyć się nie tylko to, jak zdjęcie wygląda.

Ale również to, co rzeczywiście przedstawia.

Nie jestem przeciwniczką AI. Ani retuszu.

Chcę coś wyraźnie powiedzieć.

Nie piszę tego artykułu dlatego, że boję się sztucznej inteligencji.

Nie uważam też, że profesjonalne zdjęcia powinny być całkowicie pozbawione retuszu.

Sama retuszuję fotografie.

Poprawiam światło, kolory, kontrast i wygląd skóry. Usuwam chwilowe niedoskonałości oraz elementy, które niepotrzebnie odwracają uwagę.

To część mojej pracy.

Fotografia nigdy nie była całkowicie obiektywnym odzwierciedleniem rzeczywistości.

Fotograf decyduje, co znajdzie się w kadrze, jakie będzie oświetlenie, pod jakim kątem pokaże człowieka i w którym momencie naciśnie spust migawki.

Każdy profesjonalny portret jest w pewnym stopniu interpretacją.

Ale istnieje zasadnicza różnica między interpretacją a kreowaniem fikcji.

Usunięcie chwilowego pryszcza nie tworzy nowego człowieka.

Dobrze dobrane światło nie wymyśla komuś osobowości.

Pomoc klientowi w uzyskaniu naturalnej, pewnej siebie ekspresji nie oznacza produkowania sztucznego charakteru.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy obraz przestaje być związany z osobą, którą powinien przedstawiać.

Kiedy zamiast pytać:

„Jak najlepiej pokazać tego człowieka?”

zaczynamy pytać:

„Jak sprawić, żeby wyglądał na kogoś zupełnie innego?”

I właśnie w tym miejscu, moim zdaniem, powinna rozpocząć się poważniejsza rozmowa o przyszłości profesjonalnej fotografii.

Autentyczność nie oznacza niedoskonałości

Jest jeszcze jedno nieporozumienie, które chciałabym wyjaśnić.

Autentyczność nie oznacza, że mamy celowo wyglądać niedbale.

Nie oznacza rezygnacji z profesjonalnego przygotowania, dobrego światła czy retuszu.

I absolutnie nie oznacza, że nieudane zdjęcie jest bardziej autentyczne niż piękny portret.

Profesjonalna fotografia może być elegancka, starannie skomponowana i perfekcyjnie oświetlona, a jednocześnie przedstawiać prawdziwego człowieka.

Właśnie do tego, moim zdaniem, powinna dążyć dobra fotografia biznesowa.

Nie chodzi o to, żeby zrezygnować z profesjonalizmu. Chodzi o to, żeby ten profesjonalizm był wiarygodny.

Dobry portret powinien komunikować coś więcej niż wygląd.

Sposób bycia.

Osobowość.

Podejście do pracy.

Cechy, które sprawiają, że ktoś jest rozpoznawalny.

I najlepiej, gdyby tworzył spójność między osobą, którą widzimy na ekranie, a człowiekiem, którego później spotkamy.

Dla mnie ta spójność jest znacznie ważniejsza niż osiągnięcie nierealnego ideału perfekcji.

Dlaczego zaufanie jest bardziej skomplikowane, niż nam się wydaje?

Warto przyjrzeć się jeszcze jednemu badaniu.

W 2025 roku Oliver Schilke i Martin Reimann opublikowali pracę zatytułowaną The Transparency Dilemma: How AI Disclosure Erodes Trust.

Na podstawie 13 eksperymentów przeprowadzonych w różnych kontekstach zawodowych i organizacyjnych badacze wykazali, że ujawnienie wykorzystania sztucznej inteligencji może obniżać zaufanie do osoby lub organizacji, która z niej korzysta.

Efekt ten wiązano między innymi z oceną zasadności wykorzystania technologii.

Ale tutaj również potrzebna jest ostrożność.

Badania nie dotyczyły wyłącznie profesjonalnych portretów.

Nie oznaczają też, że ukrywanie korzystania z AI jest dobrym rozwiązaniem.

Pokazują raczej, że sama informacja o wykorzystaniu technologii może wpływać na sposób, w jaki oceniamy czyjeś działania.

Liczy się kontekst.

Liczy się cel wykorzystania AI.

I liczą się oczekiwania odbiorcy.

Dla mnie to kolejny argument za tym, że wiarygodności zawodowej nie da się zbudować wyłącznie za pomocą atrakcyjnego zdjęcia.

Powstaje ona z połączenia tego, co komunikujemy, jak się zachowujemy i czy nasze działania potwierdzają oczekiwania, które wcześniej stworzyliśmy.

Co tak naprawdę sprzedajemy jako fotografowie?

To pytanie od pewnego czasu coraz częściej pojawia się w moich przemyśleniach dotyczących własnego biznesu.

Przez lata fotografia profesjonalna była często sprzedawana w pakietach.

Trzy zdjęcia.

Pięć zdjęć.

Godzina sesji.

Określona liczba wyretuszowanych fotografii.

Oczywiście te informacje mają znaczenie. Klient powinien wiedzieć, co otrzyma w ramach usługi.

Ale czy rzeczywiście opisują one najważniejszą wartość naszej pracy?

Bo jeśli sprzedajemy wyłącznie piękny obraz, sztuczna inteligencja stawia przed nami ogromne wyzwanie.

Potrafi stworzyć atrakcyjne fotografie szybko i stosunkowo tanio.

W niektórych sytuacjach taki obraz będzie całkowicie wystarczający.

Nie widzę sensu udawać, że jest inaczej.

Ale nie wierzę również, że wartość profesjonalnej fotografii zaczyna się i kończy na gotowym pliku.

A co ze zrozumieniem człowieka stojącego przed aparatem?

Co z umiejętnością rozpoznania różnicy między tym, jak ktoś chce być postrzegany, a tym, jak obecnie się prezentuje?

Co z pokazaniem kompetencji bez tworzenia wrażenia niedostępności?

Autorytetu bez arogancji?

Pewności siebie bez udawania?

To wymaga czegoś więcej niż stworzenia atrakcyjnej twarzy.

Wymaga zrozumienia komunikacji.

I przede wszystkim zrozumienia człowieka.

Perception Design — świadome projektowanie wizerunku

Właśnie w tym kierunku rozwijam swoją pracę poprzez Perception Design.

Dla mnie jest to świadome projektowanie obecności wizualnej, która pozostaje spójna z tożsamością człowieka, jego celami zawodowymi i tym, co chce komunikować otoczeniu.

Nie chodzi o wymyślanie komuś osobowości.

Nie chodzi o przedstawianie człowieka jako bardziej wpływowego czy odnoszącego większe sukcesy, niż ma to miejsce w rzeczywistości.

I nie chodzi o kopiowanie tego, co akurat jest modne.

Chodzi o zrozumienie, co sprawia, że dana osoba jest wiarygodna, rozpoznawalna i wyróżnia się na tle innych.

Prawnik, przedsiębiorca, dyrektor dużej firmy i specjalista z branży kreatywnej mogą potrzebować profesjonalnych portretów.

Ale niekoniecznie powinni komunikować te same cechy.

Co więcej, nawet dwie osoby wykonujące dokładnie ten sam zawód mogą mieć zupełnie inne osobowości, klientów i sposoby pracy.

Dlaczego więc ich zdjęcia miałyby wyglądać identycznie?

Właśnie tutaj widzę ogromną szansę dla profesjonalnej fotografii.

Nie tylko w tworzeniu estetycznych obrazów.

Ale w pomaganiu ludziom w podejmowaniu świadomych decyzji dotyczących tego, jak chcą się prezentować.

Bo wyglądać na człowieka sukcesu i rzeczywiście budzić wiarygodność to niekoniecznie to samo.

A w świecie coraz bardziej przekonujących obrazów syntetycznych ta różnica może nabierać szczególnego znaczenia.

Czy autentyczność stanie się luksusem?

Nie wiem, jak będzie wyglądała profesjonalna fotografia za dziesięć lat.

Nikt tego nie wie.

Niektóre firmy będą korzystać z obrazów generowanych przez AI.

Inne nadal będą inwestować w tradycyjne sesje fotograficzne.

Wiele prawdopodobnie połączy oba rozwiązania.

Nie uważam też, że każdy obraz stworzony przez sztuczną inteligencję jest z definicji oszustwem.

AI można wykorzystywać kreatywnie, odpowiedzialnie i w sposób całkowicie przejrzysty.

Ale myślę, że zbliżamy się do interesującego momentu.

Kiedy niemal każdy będzie mógł wygenerować imponujący portret, sam atrakcyjny wygląd może przestać być czymś wyjątkowym.

Kiedy wszyscy będą mogli wyglądać na pewnych siebie, profesjonalnych i odnoszących sukcesy, takie sygnały mogą stracić część swojej wartości informacyjnej.

I być może wtedy zaczniemy zwracać większą uwagę na spójność między obrazem a człowiekiem.

Nie dlatego, że autentyczność automatycznie gwarantuje zaufanie.

Nie dlatego, że każde prawdziwe zdjęcie jest lepsze od każdego obrazu stworzonego przez AI.

Ale dlatego, że wiarygodny wizerunek zawodowy musi sprawdzać się również poza ekranem.

Klienci w końcu z nami rozmawiają.

Współpracownicy poznają nasz sposób działania.

Odbiorcy doświadczają jakości naszych usług.

Reputacja powstaje poprzez rzeczywiste interakcje.

I żaden portret, nawet najbardziej imponujący, nie jest w stanie na stałe zastąpić tych doświadczeń.

Dlatego podejrzewam, że przyszłość profesjonalnego wizerunku może w coraz mniejszym stopniu polegać na produkowaniu perfekcji.

A w coraz większym na komunikowaniu czegoś, co pozostaje prawdziwe również wtedy, kiedy odkładamy aparat.

Visual Authority Challenge — małe ćwiczenie

Chciałabym zaproponować Wam krótkie ćwiczenie.

Otwórzcie swój profil na LinkedInie, stronę internetową albo inne miejsce, w którym przedstawiacie się potencjalnym klientom.

Spójrzcie na swoje główne zdjęcie.

Ale tym razem nie oceniajcie zmarszczek, włosów, uśmiechu ani tego, czy wyglądacie wystarczająco atrakcyjnie.

Zamiast tego zadajcie sobie cztery pytania:

  1. Co to zdjęcie komunikuje o mnie, zanim jeszcze wypowiem pierwsze słowo?

  2. Czy to wrażenie jest zgodne z tym, kim naprawdę jestem zawodowo?

  3. Czy osoba, która zobaczy dziś mój portret, a jutro spotka mnie osobiście, rozpozna ten sam sposób bycia i osobowość?

  4. Czy pokazuję siebie z najlepszej strony, czy próbuję wyglądać na kogoś, kim według mnie inni chcieliby mnie widzieć?

Nie musicie wyglądać idealnie.

Ważniejsze jest to, żebyście rozumieli, co komunikuje Wasz wizerunek.

I czy jesteście gotowi stanąć za tym przekazem również w prawdziwym życiu.

Na zakończenie. Kiedy każdy może wyglądać idealnie

Ciągle wracam myślami do tego małego chłopca, który chciał oglądać oryginalnego Blippiego.

Nie interesowało go, czy kostium się zgadza.

Chciał człowieka, którego rozpoznawał.

Nie sądzę, żeby ta historia pozwalała przewidzieć przyszłość sztucznej inteligencji.

Ale przypomina mi o czymś bardzo ważnym.

Nasza relacja z drugim człowiekiem to znacznie więcej niż jego wygląd.

Rozpoznajemy głos, mimikę, zachowanie, osobowość i sposób komunikacji.

Budujemy znajomość poprzez doświadczenia.

A zaufanie rozwija się z czasem.

I być może właśnie tutaj znajduje się największa szansa dla profesjonalnej fotografii.

Nie w konkurowaniu ze sztuczną inteligencją o stworzenie najbardziej idealnej twarzy.

Ale w zrozumieniu człowieka, który za tą twarzą stoi.

I pomaganiu światu w rozpoznaniu go.

Kiedy każdy może wyglądać idealnie, bycie sobą może stać się naszą największą przewagą.


Posłuchaj odcinka 6 — „Kryzys autentyczności”

Ten artykuł jest rozwinięciem szóstego odcinka podcastu Visual Authority Polska, w którym opowiadam historię, od której zaczęły się moje rozważania o autentyczności i przyszłości fotografii w świecie sztucznej inteligencji.

VISUAL AUTHORITY POLSKA

Spotify:
https://open.spotify.com/show/6EO7iexJHefKEeJN3l5ZEj?si=63bbe0cdf5b64fcd

YouTube:
https://www.youtube.com/playlist?list=PLAHqwznzh5no

Wolisz wersję angielską? Zapraszam do The Visual Authority Show.

Spotify:
https://open.spotify.com/show/033w7g93fisqcvgLZIuBFa?si=b79443e207234605

YouTube:
https://youtube.com/playlist?list=PLO5Iq3xDhYfc&si=vshsov9ZtA3KH9Di

Angielski blog:
https://hyrszphotography.blogspot.com/

Jeżeli interesuje Cię psychologia wizerunku, świadome budowanie marki osobistej i to, jak jesteśmy postrzegani przez innych, zapraszam również do mojego newslettera:

https://hyrsz.com/newsletter

Patrycja Hyrsz — fotografka z ponad 17-letnim doświadczeniem, założycielka Hyrsz & Co. Specjalizuje się w fotografii biznesowej, personal brandingu oraz Perception Design.

https://hyrsz.com


Badania naukowe i źródła

1. Nightingale, S. J., & Farid, H. (2022).

AI-synthesized faces are indistinguishable from real faces and more trustworthy.

Proceedings of the National Academy of Sciences, 119(8), e2120481119.

https://doi.org/10.1073/pnas.2120481119

Badanie dotyczące rozpoznawania twarzy wygenerowanych przez sztuczną inteligencję. Uczestnicy mieli trudności z odróżnianiem twarzy prawdziwych od syntetycznych, a te drugie otrzymywały średnio nieco wyższe oceny pozornej wiarygodności. Badanie nie mierzyło rzeczywistej uczciwości ludzi.

2. McGuire, A. M., i współautorzy (2026).

AI-generated faces are becoming more trustworthy.

Journal of Vision, 26(7), artykuł 3.

https://doi.org/10.1167/jov.26.7.3

Badacze porównali twarze prawdziwe oraz wygenerowane różnymi metodami AI. W badanych warunkach twarze stworzone za pomocą modeli dyfuzyjnych były oceniane jako bardziej godne zaufania, mimo że nie były najbardziej fotorealistyczne.

3. Long, J., Xiao, J., McCray, S., Ağaoğlu, E., Alajmi, A., Akalonu, C., & Xu, Y. (2026).

Perceptions of AI-generated profile pictures: Effects on quality, attractiveness, and trustworthiness.

Cyberpsychology: Journal of Psychosocial Research on Cyberspace, 20(4), artykuł 3.

https://doi.org/10.5817/CP2026-4-3

Eksperyment z udziałem 817 dorosłych osób dotyczący oceny profesjonalnie wyglądających zdjęć profilowych. Obrazy AI uzyskały nieco wyższe oceny jakości fotograficznej, ale informacja o ich pochodzeniu obniżała te oceny. Nie stwierdzono istotnego statystycznie średniego wpływu na ocenę wiarygodności przedstawionej osoby.

4. Schilke, O., & Reimann, M. (2025).

The transparency dilemma: How AI disclosure erodes trust.

Organizational Behavior and Human Decision Processes, 188, 104405.

https://doi.org/10.1016/j.obhdp.2025.104405

Seria 13 eksperymentów dotyczących wpływu ujawnienia korzystania ze sztucznej inteligencji na zaufanie. Badania obejmowały różne sytuacje zawodowe i organizacyjne, nie tylko fotografię.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 1 - Dlaczego pierwsze wrażenie ma dziś większe znaczenie niż kiedykolwiek? - Patrycja Hyrsz

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 4 - Pewność siebie, którą widać na zdjęciu - Patrycja Hyrsz

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 2 - Co właściwie sprawia, że headshot jest naprawdę dobry? - Patrycja Hyrsz