VISUAL AUTHORITY POLSKA - 2 - Co właściwie sprawia, że headshot jest naprawdę dobry? - Patrycja Hyrsz

 

Co właściwie sprawia, że headshot 

jest naprawdę dobry?


VISUAL AUTHORITY POLSKA - Co właściwie sprawia, że headshot  jest naprawdę dobry? - Patrycja Hyrsz


Większość ludzi myśli, że dobry headshot zaczyna się od aparatu.

Nie zaczyna.

Zaczyna się od człowieka.

A dokładniej — od zrozumienia, co ta fotografia powinna o tym człowieku komunikować.

Bo technicznie piękne zdjęcie nadal może być złym headshotem.

Możesz mieć idealne światło, drogi aparat, perfekcyjny retusz i piękne tło — a mimo wszystko otrzymać zdjęcie, które nie wygląda jak Ty albo nie komunikuje tego, co powinno.

Co więc właściwie sprawia, że headshot jest naprawdę dobry?

Odpowiedź jest bardziej złożona — i znacznie ciekawsza — niż po prostu dobry wygląd.


Problem Chandlera Binga

W Friends jest scena, która moim zdaniem idealnie pokazuje, co dzieje się z wieloma ludźmi, kiedy pojawia się aparat.

Chandler i Monica próbują zrobić sobie zdjęcie zaręczynowe.

Wszystko jest w porządku.

Dopóki Chandler nie musi uśmiechnąć się do aparatu.

Nagle zupełnie normalny ludzki uśmiech zmienia się w... coś zupełnie innego.

Monica próbuje mu pomóc.

Fotograf próbuje.

Chandler stara się jeszcze bardziej.

I oczywiście im bardziej próbuje wyglądać normalnie, tym mniej normalnie wygląda.



Ostatecznie na zdjęciu zastępuje go Joey.

To jest zabawne, bo jest przerysowane.

Ale ta scena działa tak dobrze właśnie dlatego, że wielu z nas dokładnie rozpoznaje, co się tam dzieje.

Możesz być pewny siebie podczas spotkania.

Swobodnie rozmawiać z ludźmi.

Być całkowicie zrelaksowany pięć minut przed sesją.

A potem ktoś kieruje w Twoją stronę aparat i nagle Twój mózg zaczyna pytać:

Co mam zrobić z rękami?

Mam się uśmiechać?

Gdzie właściwie mam patrzeć?

Czy moja twarz zawsze tak wygląda?

I w chwili, kiedy zaczynasz kontrolować każdy element siebie, coś się zmienia.

Zamiast po prostu być, zaczynasz odgrywać rolę osoby, której właśnie robi się zdjęcie.

Niestety, w przeciwieństwie do Chandlera, większość z nas nie może rozwiązać tego problemu, zastępując siebie Joeyem.

Potrzebujemy więc lepszego rozwiązania.


Problemem niekoniecznie jest Twoja twarz

Przed sesjami headshotowymi ciągle słyszę różne wersje tych samych zdań:

„Nie jestem fotogeniczna.”

„Nienawidzę, kiedy ktoś robi mi zdjęcia.”

„Nigdy dobrze nie wychodzę na zdjęciach.”

„Zróbmy to po prostu szybko i miejmy z głowy.”

Ludzie często przychodzą na sesję już przekonani, że coś jest z nimi nie tak.

Ale musimy zrozumieć jedną ważną rzecz:

Fotografia nie jest neutralnym pomiarem tego, jak wygląda człowiek.

Jest jedną z jego reprezentacji.

Zmień wyraz twarzy.

Zmień kąt.

Zmień światło.

Zmień dokładny ułamek sekundy, w którym naciskasz spust migawki.

I możesz stworzyć zaskakująco różne reprezentacje dokładnie tego samego człowieka.

Mamy na to badania.

W badaniu z 2011 roku Rob Jenkins wraz ze współpracownikami analizował naturalnie występujące fotografie tych samych twarzy.

Kiedy zdjęcia oglądały osoby, które nie znały przedstawionych na nich ludzi, różne fotografie tej samej osoby mogły czasami zostać uznane za zdjęcia różnych osób.

Ludzie, którzy znali dane twarze, znacznie lepiej rozpoznawali tę samą osobę na różnych fotografiach.

To mówi nam coś bardzo ważnego:

Pomiędzy różnymi zdjęciami dokładnie tej samej osoby może występować ogromna zmienność.

Może więc „nie jestem fotogeniczna” nie zawsze jest najbardziej użytecznym wnioskiem.

Być może po prostu nie zobaczyłaś jeszcze właściwej reprezentacji siebie.

Źródło: Jenkins et al., 2011.


Różne fotografie. Różne wrażenia.

Pójdźmy teraz o krok dalej.

Różne fotografie tej samej osoby nie tylko wyglądają inaczej.

Mogą również wywoływać różne wrażenia.

Alexander Todorov i Jenny Porter badali oceny społeczne tworzone na podstawie różnych fotografii tych samych osób.

Odkryli znaczną zmienność w tym, jak ta sama osoba była oceniana na różnych zdjęciach.

Innymi słowy:

Zmień fotografię, a możesz zmienić wrażenie.

Musimy jednak precyzyjnie powiedzieć, co to oznacza.

Fotografia nie zmienia tego, kim człowiek naprawdę jest.

Zmienia informacje dostępne osobie, która na niego patrzy.

A odbiorca interpretuje te sygnały.

W fotografii profesjonalnej staje się to szczególnie istotne, ponieważ musimy zadać jeszcze jedno pytanie:

Do czego to zdjęcie ma służyć?

Todorov i Porter odkryli również, że preferencje dotyczące zdjęć zmieniały się w zależności od kontekstu. Fotografia preferowana do jednego zastosowania niekoniecznie była preferowana do innego.

I to prowadzi nas do jednej z najważniejszych zasad mojego podejścia do fotografii profesjonalnej:

Nie istnieje jeden idealny headshot. Istnieje headshot właściwy dla konkretnego celu.

Źródło: Todorov & Porter, 2014.


Dobry wygląd nie wystarczy

Wyobraź sobie trzy osoby.

Prawnika specjalizującego się w prawie karnym.

Terapeutę dziecięcego.

Założyciela firmy technologicznej.

Czy całą trójkę powinniśmy sfotografować dokładnie w ten sam sposób?

Prawdopodobnie nie.

Każda z tych osób może potrzebować profesjonalnego wizerunku.

Ale słowo „profesjonalny” jest zdecydowanie zbyt szerokie, żeby powiedzieć nam, co właściwie fotografia ma osiągnąć.

Prawnik może potrzebować autorytetu, pewności siebie i wiarygodności — bez sprawiania wrażenia osoby niedostępnej.

Terapeuta również potrzebuje kompetencji, ale szczególnie istotne mogą być ciepło, poczucie bezpieczeństwa i przystępność.

Założyciel firmy technologicznej może chcieć komunikować pewność siebie i inteligencję, a jednocześnie energię, innowacyjność czy otwartość.

Żadna z tych osób nie musi wyglądać lepiej od pozostałych.

Każda musi komunikować coś innego.

I to wpływa na decyzje podejmowane jeszcze zanim wyciągniemy aparat.

Ubiór.

Tło.

Światło.

Mowa ciała.

Wyraz twarzy.

Kompozycja.

Nawet to, jak ciasno wykadrujemy fotografię.

To nie są wyłącznie decyzje estetyczne.

To są decyzje dotyczące komunikacji.

I właśnie dlatego uważam, że dobry headshot potrzebuje trzech rzeczy.


The Hyrsz Method: 3 elementy dobrego headshota

Po ponad siedemnastu latach fotografowania ludzi zaczęłam patrzeć na skuteczne headshoty przez pryzmat trzech połączonych ze sobą elementów:

1. Technical Quality — jakość techniczna

2. Intentional Communication — świadoma komunikacja

3. Authenticity — autentyczność

Nazywam to The Hyrsz Method.

Dobry headshot potrzebuje wszystkich trzech.

Usuń jeden z nich, a fotografia staje się słabsza — nawet jeśli nadal jest piękna.


1. Technical Quality — jakość techniczna

Tak, technika ma znaczenie.

Profesjonalna fotografia powinna być technicznie dobra.

Światło powinno wspierać twarz, a nie z nią walczyć.

Ostrość musi znajdować się tam, gdzie powinna.

Kolor powinien być świadomy.

Kompozycja powinna kierować uwagę.

Tło nie powinno niepotrzebnie konkurować z fotografowaną osobą.

Retusz powinien wspierać zdjęcie, a nie odciągać od niego uwagę.

Ale jakość techniczna jest fundamentem, a nie ostatecznym celem.

Fotografowie bardzo łatwo wpadają w obsesję na punkcie sprzętu.

Jaki aparat?

Jaki obiektyw?

Jakie światło?

Jaki modyfikator?

Dla fotografów te pytania mają znaczenie.

Ale osoba oglądająca Twój profil na LinkedIn prawdopodobnie nie obchodzi, jakim obiektywem wykonano fotografię.

Ona doświadcza rezultatu.

Technicznie świetna fotografia tworzy warunki dla skutecznej komunikacji.

Nie tworzy jednak tej komunikacji automatycznie.

Możesz zrobić absolutnie piękne zdjęcie człowieka...

i zakomunikować nim coś zupełnie niewłaściwego.

Dlatego jakość techniczna jest dopiero pierwszym elementem.


2. Intentional Communication — świadoma komunikacja

Tutaj fotografia zaczyna wykonywać prawdziwą pracę.

Zanim zdecydujemy, jak ktoś powinien stanąć, jakiego użyć tła albo nawet co powinien założyć, istnieje ważniejsze pytanie:

Co to zdjęcie ma komunikować?

Nie:

„Co wygląda fajnie?”

Nie:

„Co teraz robią wszyscy na LinkedIn?”

I nawet nie:

„Które zdjęcie najbardziej mi się podoba?”

Pytanie brzmi:

Kto ma zobaczyć to zdjęcie i co powinien zrozumieć o tej osobie?

To zmienia wszystko.

Wyraz twarzy staje się komunikacją.

Mowa ciała staje się komunikacją.

Ubiór staje się komunikacją.

Tło staje się komunikacją.

Fotografia przestaje być dekoracją i zaczyna być częścią profesjonalnego pozycjonowania człowieka.

I właśnie tutaj fotografia headshotowa łączy się bezpośrednio z Visual Authority.

Twój headshot nie istnieje w próżni.

Funkcjonuje w ramach Twojego profilu na LinkedIn, strony internetowej, firmy, branży i reputacji zawodowej.

Musi działać jako część tego systemu.

Celem nie jest stworzenie sztucznego autorytetu.

Celem jest zakomunikowanie autorytetu, wiedzy i osobowości, które już istnieją.


3. Authenticity — autentyczność

I dochodzimy do trzeciego elementu.

Do Ciebie.

Brzmi to banalnie.

Oczywiście, że Twój headshot powinien wyglądać jak Ty.

Ale czasami, próbując stworzyć „idealną” fotografię, zaczynamy usuwać dokładnie to, co sprawia, że człowiek jest rozpoznawalny.

Próbujemy usunąć każdą linię.

Kontrolować każdy wyraz twarzy.

Doprowadzić każdy szczegół do perfekcji.

W końcu fotografia może stać się dopracowana — ale jednocześnie oderwana od osoby, którą miała reprezentować.

Dobry profesjonalny headshot powinien pokazywać Cię z najlepszej strony.

Ale kiedy osoba, która znała Cię wcześniej wyłącznie ze zdjęcia, w końcu spotka Cię osobiście, nie powinien pojawić się moment:

„Och... wyglądasz zupełnie inaczej.”

Celem nie jest stworzenie innego człowieka.

Celem jest jasne zakomunikowanie tego człowieka.

Autentyczność nie oznacza pozostawienia wszystkiego przypadkowi.

Nie oznacza złego światła.

Nie oznacza braku przygotowania.

Nie oznacza rezygnacji z profesjonalnego prowadzenia podczas sesji.

Wręcz przeciwnie.

Dobre prowadzenie może pomóc usunąć napięcie i nadmierną samoświadomość, które blokują naturalną osobowość człowieka przed pojawieniem się na zdjęciu.

Autentyczność nie jest brakiem techniki. Jest tym, co technika powinna pomóc wydobyć.

I tej lekcji zaczęłam się uczyć dużo wcześniej, niż wtedy zdawałam sobie z tego sprawę.


Królowa pierwszego strzału

Zauważyłam coś ciekawego w fotografowaniu ludzi na długo przed tym, zanim zrozumiałam, dlaczego może się tak dziać.

Kiedy zaczynałam jako fotograf, byłam jeszcze nastolatką i odbywałam praktyki w zakładzie fotograficznym.

Jedna rzecz ciągle się powtarzała, kiedy fotografowałam klientów.

Wybierali pierwsze zdjęcie.

Oczywiście nie za każdym razem.

Ale wystarczająco często, żeby inni fotografowie również zaczęli to zauważać.

Na początku się z tego śmiali.

Z czasem stało się to naszym stałym żartem.

Zaczęli nazywać mnie:

„Królową pierwszego strzału.”

A po pewnym czasie całkiem chętnie wysyłali klientów właśnie do mnie, żebym zrobiła im zdjęcia.

Wtedy nie bardzo rozumiałam, co robię inaczej.

Ponad siedemnaście lat później mam swoją teorię.

Myślę, że działy się dwie rzeczy.

Pierwsza działa się po stronie aparatu.

Byłam gotowa.

Byłam młoda i niedoświadczona, więc nie podchodziłam do sesji rutynowo.

Zanim nacisnęłam spust migawki, zwracałam uwagę na wszystko.

Przygotowywałam się.

Koncentrowałam.

Chciałam, żeby wszystko było na swoim miejscu, zanim zrobię pierwsze zdjęcie.

Ale myślę, że coś jeszcze działo się po drugiej stronie aparatu.

Przed pierwszym zdjęciem człowiek po prostu stał przede mną.

Potem słyszał migawkę.

Klik.

I nagle:

Teraz robimy zdjęcia.

Zaczynał być bardziej świadomy siebie.

Może zaczynał myśleć o swoim uśmiechu.

Może zastanawiał się, co zrobić z rękami.

Może zmieniał wyraz twarzy.

A może po prostu stawał się bardziej świadomy obecności aparatu.

I być może właśnie ta pierwsza klatka czasami łapała ten maleńki moment, zanim zaczynało się całe to myślenie.

Nie mogę udowodnić, że właśnie dlatego klienci tak często wybierali pierwsze zdjęcie.

To moja interpretacja po latach pracy z ludźmi.

Ale dzisiaj rozumiem coś, czego jako nastolatka nie potrafiłam jeszcze nazwać:

Czasami fotograf ma bardzo krótkie okno pomiędzy momentem, kiedy człowiek po prostu jest sobą, a momentem, kiedy zaczyna grać przed aparatem.

Doświadczenie nauczyło mnie wypatrywać tego momentu.

Czasami pojawia się przy pierwszej klatce.

Czasami dopiero po dwudziestu minutach sesji.

Zadaniem fotografa jest zauważyć, kiedy się pojawia.

I nacisnąć spust migawki.


Fotograf nie tylko naciska przycisk

To jedna z tych części fotografii, których aparat nie potrafi wykonać sam.

Pracujemy z ludźmi.

A ludzie nie zachowują się jak przedmioty.

Denerwują się.

Za dużo myślą.

Stają się nadmiernie świadomi siebie.

Wstrzymują oddech.

Nagle zapominają, co normalnie robią z rękami.

Na początku moich sesji zazwyczaj rozmawiam z klientami, kiedy przygotowuję wszystko do zdjęć.

Pokazuję im, gdzie mają stanąć.

Sprawdzam światło.

Rozmawiamy.

Czasami mówię:

„Spokojnie. Ja nie gryzę i aparat też nie.”

Zwykle pojawia się mały uśmiech.

I właśnie o to mi chodzi.

Nie dlatego, że odkryłam najlepszy dowcip na świecie.

Nie odkryłam.

To działa dlatego, że przez chwilę człowiek przestaje myśleć:

Robią mi zdjęcie.

Jesteśmy po prostu dwiema osobami, które ze sobą rozmawiają.

Ramiona trochę opadają.

Wyraz twarzy się zmienia.

Człowiek zaczyna reagować zamiast pozować.

I powoli zaczynam widzieć osobę, która weszła do studia — zamiast osoby, która pojawiła się w momencie wyciągnięcia aparatu.

To również jest część pracy fotografa.

Wiedzieć, kiedy prowadzić.

Kiedy zrobić drobną korektę.

Kiedy dalej rozmawiać.

Kiedy przestać mówić.

Kiedy kogoś rozśmieszyć.

I kiedy zauważyć, że przez pół sekundy wszystko jest dokładnie tak, jak powinno —

i zrobić zdjęcie.

Sprzęt ma znaczenie.

Ale sprzęt nie potrafi zbudować relacji z człowiekiem stojącym przed obiektywem.


Zdjęcie, które najbardziej Ci się podoba, może nie być Twoim najlepszym headshotem

Jest jeszcze jeden problem.

Kiedy patrzymy na własne fotografie, nie patrzymy na nie tak samo jak obcy ludzie.

Zauważasz włosy.

Uśmiech.

Jedną brew.

Zmarszczkę.

Kształt ramienia.

Coś, czego prawie nikt inny nawet by nie zauważył, staje się pierwszą rzeczą, którą widzisz.

Ale osoba oglądająca Twój profesjonalny profil nie patrzy na fotografię z całym Twoim doświadczeniem wieloletniego oglądania własnej twarzy.

Ona widzi ten obraz inaczej.

A badania sugerują, że nie zawsze jesteśmy najlepszymi osobami do wybierania własnych fotografii.

W badaniu opublikowanym w Cognitive Research: Principles and Implications David White, Clare Sutherland i Mike Burton analizowali, w jaki sposób ludzie wybierają zdjęcia profilowe siebie oraz nieznajomych.

W ich badaniach zdjęcia wybrane przez inne osoby prowadziły do korzystniejszych pierwszych wrażeń niż fotografie wybrane przez samych zainteresowanych.

Nie oznacza to, że ktoś inny zawsze powinien mieć ostatnie słowo przy wyborze Twojego headshota.

Ale zwraca uwagę na bardzo ważną rzecz:

Fotografia, którą Ty osobiście najbardziej lubisz, i fotografia, która najskuteczniej komunikuje coś innym ludziom, nie muszą być tym samym zdjęciem.

Źródło: White, Sutherland & Burton, 2017.

I właśnie tutaj profesjonalna selekcja zdjęć powinna ponownie wrócić do celu.


ASK PRO

Nie wybieraj headshota tylko dlatego, że dobrze na nim wyglądasz

Kiedy wybierasz profesjonalne zdjęcie, nie zaczynaj od pytania:

„Na którym wyglądam najlepiej?”

Zacznij od:

„Co to zdjęcie ma komunikować?”

A potem spójrz jeszcze raz.

Czy wyraz twarzy wspiera ten komunikat?

Czy mowa ciała go wspiera?

Czy ubiór go wspiera?

Czy zdjęcie jest spójne z Twoim zawodem i marką?

Czy nadal rozpoznajesz na nim siebie?

I na koniec:

Jak osoba, która nigdy mnie nie spotkała, może zinterpretować to zdjęcie?

To ostatnie pytanie ma znaczenie.

Bo Twój headshot nie jest tworzony przede wszystkim dla ludzi, którzy już Cię znają.

Najwięcej pracy wykonuje często właśnie wtedy, kiedy ktoś jeszcze Cię nie zna.


Co więc właściwie sprawia, że headshot jest naprawdę dobry?

Złóżmy wszystko razem.

Dobry headshot to nie tylko:

Dobre światło.

Piękny uśmiech.

Drogi aparat.

Korzystny kąt.

Czy idealna skóra.

Korzystając z The Hyrsz Method, szukam trzech rzeczy:

Technical Quality — jakość techniczna
Czy fotografia została wykonana profesjonalnie i świadomie?

Intentional Communication — świadoma komunikacja
Czy przekazuje właściwe cechy właściwym odbiorcom, we właściwym celu?

Authenticity — autentyczność
Czy fotografia nadal reprezentuje prawdziwego człowieka?

Kiedy wszystkie trzy działają razem, headshot staje się czymś więcej niż fotografią.

Staje się komunikacją.

I właśnie o to chodzi.


Przed Twoją następną sesją headshotową

Proszę, nie spędzaj nocy przed sesją, martwiąc się swoim wiekiem.

Zmarszczkami.

Albo tymi kilkoma dodatkowymi kilogramami, które — jak jesteś przekonany — wszyscy natychmiast zauważą.

Przygotuj rzeczy, nad którymi masz kontrolę.

Wyśpij się.

Przygotuj ubrania wcześniej.

Daj sobie wystarczająco dużo czasu, żeby nie przyjechać w pośpiechu.

Pomyśl o tym, co fotografia ma komunikować.

A potem pozwól fotografowi wykonać swoją pracę.

I przede wszystkim — nie przychodź już przekonany, że znienawidzisz każde zdjęcie.

Bo kiedy cała Twoja uwaga skupia się na wszystkim, co według Ciebie jest nie tak z Twoim wyglądem, znacznie trudniej zobaczyć to, co mogą widzieć inni.

Nie idziesz do studia po to, żeby stać się inną osobą.

Idziesz tam po to, żeby stworzyć właściwą reprezentację osoby, którą już jesteś.


Visual Authority Challenge

Przed kolejnym odcinkiem znajdź trzy swoje fotografie.

Nie muszą być profesjonalne.

Nie muszą nawet być szczególnie dobrymi zdjęciami.

Wybierz trzy fotografie, na których naprawdę rozpoznajesz siebie.

Takie, na które patrzysz i myślisz:

„Tak. To jestem ja.”

A potem przestań patrzeć na to, czy według Ciebie wyglądasz na nich dobrze czy źle.

Spójrz zamiast tego na okoliczności.

Co się wtedy działo?

Z kim byłeś?

Czy byłeś zrelaksowany?

Czy się śmiałeś?

Czy byłeś na czymś skupiony?

Czy czułeś się pewnie?

Czy dobrze czułeś się z osobą, która robiła zdjęcie?

Czy w ogóle myślałeś o aparacie?

Teraz spójrz na swój wyraz twarzy i mowę ciała.

Co te fotografie mają ze sobą wspólnego?

Być może zaczniesz odkrywać coś znacznie bardziej użytecznego niż swój „najlepszy profil”.

Możesz zacząć odkrywać warunki, w których najbardziej wyglądasz jak Ty.

A to jest bardzo cenna informacja, którą możesz zabrać ze sobą na następną sesję headshotową.

Bo najlepsza profesjonalna fotografia nie jest zdjęciem idealnego człowieka.

Jest właściwą fotografią prawdziwego człowieka.

Pamiętaj — Twój wizerunek mówi, zanim Ty zabierzesz głos. Upewnij się, że opowiada właściwą historię.


Źródła i dalsza lektura

Jenkins, R., White, D., Van Montfort, X., & Burton, A. M. (2011). Variability in photos of the same face. Cognition, 121(3), 313–323.

Todorov, A., & Porter, J. M. (2014). Misleading first impressions: Different for different facial images of the same person. Psychological Science, 25(7), 1407–1417.

White, D., Sutherland, C. A. M., & Burton, A. L. (2017). Choosing face: The curse of self in profile image selection. Cognitive Research: Principles and Implications, 2, 23. 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 1 - Dlaczego pierwsze wrażenie ma dziś większe znaczenie niż kiedykolwiek? - Patrycja Hyrsz

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 4 - Pewność siebie, którą widać na zdjęciu - Patrycja Hyrsz