VISUAL AUTHORITY POLSKA - 4 - Pewność siebie, którą widać na zdjęciu - Patrycja Hyrsz

 

Pewność siebie, którą widać na zdjęciu

VISUAL AUTHORITY POLSKA - Pewność siebie, którą widać na zdjęciu - Patrycja Hyrsz


Visual Authority Polska | Odcinek 4
Patrycja Hyrsz

Przez bardzo długi czas wydawało mi się, że coś jest nie tak z moją fotografią.

Może potrzebuję lepszego aparatu? Nowego obiektywu? Innego oświetlenia? Jeszcze jakiegoś sprzętu?

Zawsze znajdowało się coś, co mogłam poprawić, kupić albo czego mogłam się jeszcze nauczyć.

I naprawdę wierzyłam, że kiedy w końcu znajdę ten jeden brakujący element, poczuję, że moja praca jest wystarczająco dobra.

Tylko że z czasem musiałam przyznać przed samą sobą coś, co wcale nie było takie przyjemne.

Problem nie leżał w mojej fotografii. Problem polegał na tym, że nie ufałam samej sobie.

A najdziwniejsze jest to, że miałam już mnóstwo dowodów na to, że powinnam.

Kiedy fakty nie zgadzają się z historią w naszej głowie

Fotografią zajmuję się od ponad 17 lat.

Przez ten czas fotografowałam setki ludzi, współpracowałam z firmami, poznawałam niesamowitych klientów i budowałam relacje, które trwają do dziś.

A mimo to przez wiele lat przed sesjami zdjęciowymi nadal się stresowałam.

W pewnym momencie zadałam sobie bardzo proste pytanie:

Czego ja się właściwie boję?

Bo kiedy zaczęłam przyglądać się faktom, coś przestało mi się zgadzać.

Moi klienci nie narzekali na zdjęcia.

Wręcz przeciwnie. Wracali.

Niektórzy rok po roku. Inni polecali mnie swoim znajomym i współpracownikom. Z częścią z nich z czasem się zaprzyjaźniłam.

Więc dlaczego ciągle podważałam własne umiejętności?

Skoro ci ludzie mi ufali, dlaczego ja nie potrafiłam zaufać samej sobie?

Wtedy zaczęłam rozumieć, że problem niekoniecznie dotyczył tego, co działo się wokół mnie.

Dotyczył rozmowy, którą prowadziłam sama ze sobą.

A czasami prowadzimy taką rozmowę przez tyle lat, że nawet nie zastanawiamy się, czy to, co sobie powtarzamy, jest prawdą.

Co psychologia mówi o wierze we własne możliwości?

W 1977 roku psycholog Albert Bandura przedstawił koncepcję self-efficacy, czyli poczucia własnej skuteczności.

W uproszczeniu chodzi o nasze przekonanie, że potrafimy wykonać określone działania potrzebne do osiągnięcia konkretnego rezultatu.

To nie jest dokładnie to samo co samoocena czy ogólna pewność siebie.

To coś znacznie bardziej praktycznego.

Czy wierzę, że potrafię to zrobić?

Bandura wskazywał, że jednym z najważniejszych źródeł poczucia własnej skuteczności są nasze wcześniejsze doświadczenia sukcesu.

Kiedy coś robimy, pokonujemy trudności i widzimy rezultaty, zdobywamy dowody na to, że jesteśmy w stanie zrobić to ponownie.

Ale wiecie, co jest w tym wszystkim ciekawe?

Samo posiadanie doświadczenia nie oznacza jeszcze, że zawsze potrafimy docenić jego wartość.

Możemy tak bardzo koncentrować się na tym, czego jeszcze nie umiemy, że przestajemy zauważać wszystko, czego już się nauczyliśmy.

I dokładnie to działo się ze mną.

Przez lata rozwijałam swoje umiejętności, ale nadal zachowywałam się tak, jakbym potrzebowała czyjegoś pozwolenia, żeby w nie uwierzyć.

Słowa, które nosimy w sobie

Nie sądzę, żeby brak pewności siebie zawsze zaczynał się od nas samych.

Czasami zaczyna się od czegoś, co ktoś kiedyś powiedział.

Komentarza klienta.

Opinii współpracownika.

Słów osoby, która była nam bliska.

Czasami ktoś chciał nam pomóc. Czasami wręcz przeciwnie.

A czasami to, co ludzie mówią, ma znacznie więcej wspólnego z ich własnymi lękami, frustracjami czy doświadczeniami niż z osobą, do której kierują swoje słowa.

Ale te słowa potrafią z nami zostać.

Pamiętamy je.

Powtarzamy je sobie.

A po pewnym czasie zaczynamy traktować je jak fakty.

Dzisiaj wiem, że część takich doświadczeń nieświadomie przeniosłam do swojego życia zawodowego.

Nie chodziło o to, że przed każdą sesją przypominałam sobie konkretną osobę czy komentarz sprzed lat.

Po prostu wątpiłam w siebie.

Podważałam własne decyzje.

Zastanawiałam się, czy jestem wystarczająco dobra.

I ciągle szukałam czegoś na zewnątrz, co wreszcie sprawi, że to uczucie zniknie.

Co prowadzi mnie do pewnego wniosku na temat sprzętu fotograficznego.

Pewności siebie nie da się kupić

Uwielbiam sprzęt fotograficzny.

Jestem fotografką. Trudno, żebym go nie lubiła.

I absolutnie nie zamierzam udawać, że sprzęt nie ma znaczenia.

Ma.

Odpowiedni aparat, obiektyw czy oświetlenie potrafią ogromnie wpłynąć na techniczną jakość fotografii.

Ale sprzęt może rozwiązać tylko problemy związane ze sprzętem.

Nowy aparat nie nauczy Cię ufać własnym decyzjom.

Nowy obiektyw nie przekona Cię, że Twoje doświadczenie ma wartość.

A kolejny zakup niekoniecznie zmieni sposób, w jaki postrzegasz samą siebie.

Musiałam nauczyć się odróżniać rzeczywiste doskonalenie swojej pracy od ciągłego szukania kolejnego powodu, dla którego jeszcze nie jestem gotowa.

To rozróżnienie stało się dla mnie szczególnie ważne, kiedy zaczęłam zastanawiać się nad nowym kierunkiem swojego biznesu.

I właśnie wtedy wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam.

Dzień, którego długo nie zapomnę

Kilka dni temu jechałam samochodem na cały dzień sesji biznesowych.

I powiem Wam, że tego ranka moje myśli wcale nie były szczególnie pozytywne.

Stresowałam się.

Miałam dużo na głowie. Firma, przyszłość, zmiany, które chciałam wprowadzić, i mnóstwo spraw, które próbowałam sobie poukładać.

W pewnym momencie złapałam się na tym, co robię.

Zorientowałam się, że znowu pozwalam negatywnym myślom przejąć kontrolę, zanim jeszcze cokolwiek się wydarzyło.

I bardzo świadomie postanowiłam zmienić tę rozmowę.

Zaczęłam inaczej kierować swoimi myślami.

A ponieważ prowadziłam samochód, zaczęłam nagrywać notatki głosowe.

Mówiłam o swoim biznesie.

O planach.

O kierunku, w którym chcę rozwijać swoją działalność.

O rzeczach, z których chcę zrezygnować, i o tym, co chciałabym stworzyć.

Myślałam o kolejnym rozdziale swojego życia. Zarówno zawodowego, jak i prywatnego.

Kiedy dojechałam na miejsce, byłam już w zupełnie innym stanie niż na początku podróży.

Weszłam do biura, rozstawiłam sprzęt fotograficzny i przygotowałam swoje małe studio.

I wtedy przyszła moja pierwsza klientka — a właściwie, żeby zachować jej prywatność, powiem po prostu: pierwsza osoba, którą miałam tego dnia fotografować.

Podczas rozmowy dowiedziałam się, że jest to osoba z najbliższej rodziny Boba Proctora.

Jeżeli czytaliście wcześniej moje teksty, możecie sobie wyobrazić, jakie to było dla mnie zaskoczenie.

Nauki Boba Proctora miały duży wpływ na sposób, w jaki myślę o rozwoju osobistym, obrazie samej siebie i naszych utrwalonych schematach myślenia.

Czytałam jego książki i wielokrotnie wspominałam o nim w swoich tekstach.

Co więcej, jego nazwisko i nauki pojawiają się wiele razy w mojej własnej książce Full Speed Ahead.

Ale teraz robi się naprawdę ciekawie.

Tego dnia organizowałam losowanie, w którym można było wygrać egzemplarz mojej książki.

I właśnie ta osoba ją wygrała.

Pomyślcie tylko.

Spośród wszystkich osób, które mogły wygrać moją książkę, trafiła ona do kogoś z najbliższej rodziny człowieka, którego nauki i nazwisko wielokrotnie pojawiają się na jej stronach.

Dopiero później dotarło do mnie, jak niesamowity był to zbieg okoliczności.

A to jeszcze nie był koniec.

Kilka godzin po naszej sesji ta osoba wróciła.

Tym razem z prezentem dla mnie.

Był to Thinking Into Results, program rozwoju osobistego Boba Proctora.

Dowiedziałam się, że egzemplarze tego programu zostały odłożone dla osób z najbliższej rodziny i że jeden dodatkowy egzemplarz pozostał.

I ta osoba chciała podarować go właśnie mnie.

Byłam naprawdę wzruszona.

Nie tylko dlatego, że był to niezwykle hojny prezent, chociaż oczywiście był.

Ale przede wszystkim dlatego, jak rozpoczął się ten dzień.

Zaledwie kilka godzin wcześniej siedziałam sama w samochodzie, słuchałam własnych negatywnych myśli i świadomie postanowiłam je zmienić.

Nagrywałam notatki głosowe o przyszłości, swoich celach i o tym, jaką osobą chcę się stać.

Później dojechałam do pracy, rozstawiłam studio i spotkałam osobę tak blisko związaną z Bobem Proctorem.

Ta osoba wygrała moją książkę.

A kilka godzin później trzymałam w rękach Thinking Into Results.

Możecie nazwać to przypadkiem.

Zbiegiem okoliczności.

Odpowiednim momentem.

Jak tylko chcecie.

Dla mnie najważniejsze jest jednak to, do jakich przemyśleń doprowadziło mnie to doświadczenie.

A co, jeśli kolejna rzecz, którą powinnam zmienić, wcale nie znajduje się na zewnątrz?

Co, jeśli chodzi o sposób, w jaki myślę o samej sobie?

Tego wieczoru, po siedmiu sesjach zdjęciowych, wróciłam do domu kompletnie wykończona.

Ale mimo zmęczenia znalazłam jeszcze trochę energii, żeby przemeblować jeden mały kącik w swoim biurze.

To miejsce, w którym siadam rano z kawą, czytam książki, myślę i wpadam na nowe pomysły.

I właśnie tam stoi teraz Thinking Into Results.

To jedna z pierwszych rzeczy, które widzę po wejściu do biura.

Nie dlatego, że oczekuję, iż samo pudełko odmieni moje życie.

Ale dlatego, że przypomina mi o dniu, w którym świadomie zdecydowałam się zmienić sposób, w jaki rozmawiam sama ze sobą.

Patrycja Hyrsz
(Mój mały kreatywny kącik — miejsce, w którym czytam, myślę, marzę i planuję to, co dalej.)

Bob Proctor, paradygmaty i sposób, w jaki postrzegamy siebie

Jednym z najważniejszych pojęć w naukach Boba Proctora jest paradygmat.

Proctor opisywał paradygmaty jako utrwalone schematy myślenia i zachowania, które wpływają na nasze reakcje i podejmowane działania.

Zachęcał do przyglądania się tym schematom zamiast automatycznego przyjmowania ich za prawdę.

Kiedy patrzę na własne doświadczenia zawodowe, widzę, jak bardzo interesujące jest to podejście.

Przez lata miałam pewien powtarzający się schemat.

Przed sesją się stresowałam.

Zaczynałam w siebie wątpić.

Zastanawiałam się, co może pójść nie tak.

A nawet kiedy sesja przebiegała znakomicie, nie zawsze pozwalałam, żeby to pozytywne doświadczenie wpłynęło na sposób, w jaki podchodziłam do kolejnej.

Następnym razem potrafiłam wrócić dokładnie do tego samego punktu.

Oczywiście nauki Proctora i badania Bandury to nie to samo.

Proctor przedstawiał własne podejście do rozwoju osobistego, natomiast Bandura stworzył teorię psychologiczną opartą na badaniach naukowych.

Ale obaj dają nam interesujące sposoby myślenia o związku między naszymi przekonaniami a działaniami.

I ciągle wracam do jednego pytania:

Jeżeli mam już dowody, że coś potrafię, dlaczego nadal zachowuję się tak, jakbym nie potrafiła?

Jak pewność siebie staje się częścią naszego profesjonalnego wizerunku?

I właśnie tutaj wszystko zaczyna łączyć się z fotografią.

Przez długi czas wydawało mi się, że mój brak pewności siebie jest czymś prywatnym, co dzieje się wyłącznie w mojej głowie.

Ale z czasem zrozumiałam, że może wpływać na moje zachowanie.

Na sposób, w jaki rozmawiam z klientami.

Na to, jak prezentuję swoją pracę.

Na decyzje, które podejmuję podczas sesji.

Nawet na sposób, w jaki wchodzę do pomieszczenia.

I wtedy pojawiło się pytanie, którego nie mogłam już ignorować:

Jak mogę prosić kogoś, żeby zaufał mi w kwestii swojego wizerunku, skoro sama sobie nie ufam?

To pytanie było niewygodne.

Ale potrzebowałam je sobie zadać.

Bo moja praca nie polega wyłącznie na obsłudze aparatu.

Kiedy ktoś przychodzi do mnie na profesjonalny headshot, powierza mi coś bardzo osobistego.

Swój wizerunek.

To, jak będzie postrzegany przez innych.

Taka osoba może się stresować.

Może nie lubić swoich zdjęć.

Może kompletnie nie wiedzieć, co zrobić przed obiektywem.

I liczy na to, że jej pomogę.

Jeżeli ciągle podważam własne decyzje, może to wpływać na doświadczenie, jakie tworzę dla klienta.

Pewność siebie nie oznacza, że muszę wiedzieć wszystko.

Oznacza, że potrafię zaufać wiedzy i doświadczeniu, które już mam, a jednocześnie nadal jestem gotowa się uczyć.

I dokładnie ta sama zasada dotyczy ludzi stojących przed moim aparatem.

Czy naprawdę można zobaczyć pewność siebie na zdjęciu?

To bardzo ważne pytanie.

I chcę odpowiedzieć na nie ostrożnie.

Zdjęcie nie jest w stanie powiedzieć nam z całkowitą pewnością, jak bardzo ktoś wierzy w siebie.

Można wyglądać na osobę pewną siebie, a jednocześnie bardzo się stresować.

Można też czuć się dobrze ze sobą, ale wyglądać na spiętego w zupełnie nowej sytuacji fotograficznej.

Jedno zdjęcie pokazuje tylko jeden moment.

Ale fotografia przekazuje nam informacje wizualne.

Postawę ciała.

Wyraz twarzy.

Kontakt wzrokowy.

Gesty.

To, czy ktoś sprawia wrażenie swobodnego, czy spiętego.

Ludzie interpretują te sygnały, chociaż ich interpretacje nie zawsze muszą być trafne.

Dlatego tak dużo mówię o świadomej komunikacji wizualnej.

Nie jesteśmy w stanie kontrolować każdego wrażenia, jakie ktoś sobie o nas wyrobi.

Ale możemy podejmować świadome decyzje dotyczące tego, co komunikujemy swoim wizerunkiem.

I czasami jedną z najważniejszych rzeczy, jakie fotograf może zrobić, jest pomóc człowiekowi przestać tak bardzo koncentrować się na własnym wyglądzie.

Widzę to podczas sesji.

Na początku ktoś może być spięty, zdenerwowany albo przesadnie świadomy obecności aparatu.

Próbuje znaleźć idealną pozę.

Martwi się o wyraz twarzy.

Ciągle pyta, czy dobrze wygląda.

Ale w miarę jak rozmawiamy i pracujemy, coś zaczyna się zmieniać.

Ta osoba się rozluźnia.

Przestaje kontrolować każdy najmniejszy ruch.

Zaczyna reagować naturalnie.

I czasami właśnie wtedy powstaje zdjęcie, na które czekałam.

Nie dlatego, że nagle stała się kimś innym.

Ale dlatego, że poczuła się swobodniej, będąc sobą.

Dobry headshot nie polega na udawaniu pewności siebie. Chodzi o stworzenie takich warunków, w których człowiek nie czuje, że musi kogokolwiek udawać.

Pewność siebie nie oznacza perfekcji

Mam wrażenie, że czasami zupełnie źle rozumiemy pewność siebie.

Wyobrażamy sobie, że ludzie pewni siebie nigdy się nie stresują.

Zawsze wiedzą, co robią.

Nigdy nie popełniają błędów ani nie kwestionują własnych decyzji.

Ale ja już tak na to nie patrzę.

Dla mnie pewność siebie stała się czymś znacznie prostszym.

Potrafię to zrobić.

I tyle.

Mogę się stresować i nadal to zrobić.

Mogę popełnić błąd i czegoś się z niego nauczyć.

Mogę wiedzieć, że jeszcze wiele przede mną, a jednocześnie nie przekreślać wszystkiego, co już osiągnęłam.

I mogę zrobić kolejny krok, nie czekając, aż poczuję się całkowicie gotowa.

Ten podcast jest idealnym przykładem.

Wiem, że moje pierwsze odcinki nie będą perfekcyjne.

Mój angielski nie zawsze będzie perfekcyjny.

Nagrania nie zawsze będą idealne.

Może za rok odsłucham ten odcinek i usłyszę sto rzeczy, które chciałabym zrobić inaczej.

I wiecie co?

To jest w porządku.

Bo jak mam stać się w czymś lepsza, jeśli nie pozwolę sobie tego robić, dopóki nie będę już w tym dobra?

Muszę ćwiczyć.

Muszę popełniać błędy.

Muszę słuchać, wyciągać wnioski i próbować ponownie.

I myślę, że dotyczy to niemal wszystkiego, w czym chcemy się rozwijać.

Również stawania przed aparatem.

ASK PRO: Przestań próbować wyglądać na osobę pewną siebie

Mam dla Ciebie małe ćwiczenie przed kolejną profesjonalną sesją zdjęciową.

Zamiast pytać siebie:

Jak mogę wyglądać na bardziej pewną siebie osobę?

Zapytaj:

Co już wiem, że potrafię zrobić?

Pomyśl o swoim doświadczeniu.

O problemach, które udało Ci się rozwiązać.

O ludziach, którym pomogłaś lub pomogłeś.

O projektach, które udało Ci się zakończyć.

O trudnych sytuacjach, przez które udało Ci się przejść.

Pomyśl o wiedzy, którą zdobywasz od lat, często tak stopniowo, że nawet nie zauważasz, jak wiele już wiesz.

Nie musisz stawać się kimś innym na potrzeby zdjęcia.

Nie musisz tworzyć zupełnie nowej osobowości.

I na pewno nie musisz udawać, że nigdy się nie stresujesz.

Możesz przyjść jako Ty.

Ze swoim doświadczeniem, osobowością i historią.

A zadaniem fotografa jest pomóc Ci świadomie zakomunikować to za pomocą obrazu.

Właśnie na tym powinna polegać profesjonalna fotografia wizerunkowa.

Visual Authority Challenge — wyzwanie na ten tydzień

W tym tygodniu chciałabym, żebyś zadała lub zadał sobie dwa pytania.

1. Z czym czekam, aż poczuję się gotowa lub gotowy?

Może odkładasz wykonanie nowych zdjęć biznesowych.

Rozpoczęcie działalności.

Opublikowanie czegoś, co napisałaś.

Nagranie pierwszego filmu.

Zgłoszenie się po nową możliwość.

Albo po prostu pokazanie się światu.

2. Co zrobiłabym lub zrobiłbym, gdybym trochę bardziej sobie ufała lub ufał?

Nie całkowicie.

Nie chodzi mi o to, żeby jutro obudzić się jako osoba, która niczego się nie boi.

Wystarczy odrobinę bardziej.

Czy wreszcie umówisz tę sesję?

Wyślesz ofertę?

Pokażesz swoją pracę?

Rozpoczniesz projekt, o którym myślisz od miesięcy?

Niezależnie od odpowiedzi, spróbuj zrobić jeden mały krok.

Bo czasami czekamy na pewność siebie, żeby zacząć działać.

Ale to właśnie działanie może pomóc nam tę pewność zbudować.

I ja też się tego uczę.

Nie piszę tego jako osoba, która ma już wszystko poukładane.

Nadal nad sobą pracuję.

Nadal uczę się zauważać własne doświadczenie, zamiast ciągle szukać kolejnej rzeczy, którą muszę poprawić.

Nadal uczę się ufać samej sobie.

A ten podcast, ten blog i kierunek, w którym rozwijam swoją firmę, są częścią tego procesu.

Może za rok spojrzę wstecz i zobaczę, jak wiele się zmieniło.

Może Ty również.

A może kiedyś spojrzysz na swoje zdjęcie z tego okresu i zobaczysz coś, czego wtedy jeszcze nie potrafiłaś lub nie potrafiłeś dostrzec.

Osobę, która się stresowała.

Która nadal miała pytania.

Ale mimo wszystko postanowiła iść dalej.

Bo pewność siebie nie musi oznaczać: „Jestem perfekcyjna”.

Czasami wystarczy:

„Potrafię to zrobić”.

Pamiętaj — Twój wizerunek mówi, zanim Ty zabierzesz głos. Upewnij się, że opowiada właściwą historię.


Posłuchaj 4. odcinka The Visual Authority Show by Patrycja Hyrsz

The Confidence You See in a Photograph

Spotify: https://open.spotify.com/show/033w7g93fisqcvgLZIuBFa?si=65ce223f9aa44a10

YouTube: https://youtube.com/playlist?list=PLO5Iq3xDhYfc&si=0HLtSJ88SnFma7UY

Amazon Music: https://music.amazon.ca/podcasts/6ed07922-7bd8-4bb7-bf86-7aebf8cf62d2/the-visual-authority-show

Visual Authority Weekly

Jeden e-mail tygodniowo. Bez spamu.

O fotografii wizerunkowej, budowaniu marki, zaufaniu i świadomym kreowaniu profesjonalnego wizerunku.

Dołącz tutaj: https://hyrsz.com/newsletter

Źródła i dalsza lektura

Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review, 84(2), 191–215. https://doi.org/10.1037/0033-295X.84.2.191

Bandura, A. (1997). Self-Efficacy: The Exercise of Control. W. H. Freeman.

Proctor, B. How to Think Into a Result. Proctor Gallagher Institute. https://proctorgallagherinstitute.com/how-to-think-into-a-result/

Proctor, B. What Every Adult and Child Ought to Know About Self-Image. Proctor Gallagher Institute. https://proctorgallagherinstitute.com/what-every-adult-and-child-ought-to-know-about-self-image/

Proctor Gallagher Institute. What's a Paradigm? https://proctorgallagherinstitute.com/whats-a-paradigm/

Willis, J., & Todorov, A. (2006). First impressions: Making up your mind after a 100-ms exposure to a face. Psychological Science, 17(7), 592–598. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2006.01750.x

Badanie dotyczy szybkości formowania pierwszych wrażeń na podstawie twarzy. Nie dowodzi, że takie wrażenia trafnie odzwierciedlają czyjąś osobowość lub rzeczywistą pewność siebie.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 1 - Dlaczego pierwsze wrażenie ma dziś większe znaczenie niż kiedykolwiek? - Patrycja Hyrsz

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 2 - Co właściwie sprawia, że headshot jest naprawdę dobry? - Patrycja Hyrsz