VISUAL AUTHORITY POLSKA - 3 - Dlaczego prawdopodobnie jesteś bardziej fotogeniczna, niż Ci się wydaje - Patrycja Hyrsz

 

Dlaczego prawdopodobnie jesteś bardziej fotogeniczna, niż Ci się wydaje

VISUAL AUTHORITY POLSKA - Dlaczego prawdopodobnie jesteś bardziej fotogeniczna, niż Ci się wydaje - Patrycja Hyrsz


„Nie jestem fotogeniczna.”

Fotografuję ludzi od ponad siedemnastu lat i słyszałam to zdanie więcej razy, niż jestem w stanie policzyć.

Czasami słyszę je jeszcze zanim sesja się zacznie.

Czasami pojawia się, kiedy oglądamy pierwsze zdjęcia.

A czasami brzmi prawie jak ostrzeżenie:

Możesz próbować, ale ja już wiem, że źle wychodzę na zdjęciach.

Tylko co właściwie znaczy „nie jestem fotogeniczna”?

Bo nie wierzę, że to jest takie proste: jedni są fotogeniczni, a inni nie.

Fotografowałam tę samą osobę, która na jednym zdjęciu wyglądała świetnie, a na innym kompletnie nie jak ona. Ten sam człowiek. Ta sama twarz. Czasami nawet ta sama sesja.

Dlatego zamiast pytać:

„Czy jestem fotogeniczna?”

wolałabym zapytać:

„Co wydarzyło się na tym zdjęciu?”

Bo to są dwa zupełnie różne pytania.

Jedno zdjęcie to nie Twoja twarz

Fotografia nie jest Twoją twarzą.

Jest jednym zdjęciem Twojej twarzy, zrobionym w ułamku sekundy.

Zmień światło, wyraz twarzy, kąt, pozycję aparatu, ustawienie ciała albo moment naciśnięcia spustu migawki — i możesz dostać zupełnie inny efekt.

I są na to badania.

W 2011 roku Rob Jenkins i jego zespół analizowali różne, naturalne fotografie tych samych osób. Różnice okazały się zaskakująco duże. Ludzie, którzy nie znali osób ze zdjęć, czasami uznawali fotografie tej samej osoby za zdjęcia dwóch różnych ludzi.

Zmieniały się nawet oceny atrakcyjności tej samej osoby w zależności od fotografii.

Pomyśl o tym przez chwilę.

Możesz zobaczyć jedno swoje zdjęcie, którego nie znosisz, i stwierdzić:

„Nie jestem fotogeniczna.”

A inne zdjęcie dokładnie tej samej osoby może zrobić zupełnie inne wrażenie.

Znaczenie ma nawet coś tak prostego jak odległość aparatu. Badania Eilidh Noyes i Roba Jenkinsa pokazały, że odległość aparatu od fotografowanej osoby może wpływać na to, jak na zdjęciu wygląda konfiguracja twarzy.

Fotografowie znają to również z praktyki.

Małe zmiany mają znaczenie.

Więc tak — czasami naprawdę problemem jest zdjęcie.

I chcę to powiedzieć jasno, bo nie chcę, żeby ten artykuł zmienił się w:

Każde Twoje zdjęcie jest piękne. Musisz tylko pokochać siebie.

Nie.

Czasami zdjęcie jest po prostu złe.

Fotograf Twojej koleżanki niekoniecznie będzie odpowiednim fotografem dla Ciebie

To zdarza się cały czas.

Widzisz świetne zdjęcie swojej koleżanki.

Podoba Ci się światło. Podoba Ci się jej wyraz twarzy. Wygląda pewnie, naturalnie i profesjonalnie.

Pytasz:

„Kto zrobił Ci to zdjęcie?”

I rezerwujesz sesję u tego samego fotografa.

Może nawet dostajesz podobne światło.

A potem oglądasz swoje zdjęcia.

I ich nie znosisz.

Czy to oznacza, że Twoja koleżanka jest fotogeniczna, a Ty nie?

Niekoniecznie.

Światło, które świetnie zadziałało u niej, nie musi być najlepszym światłem dla Ciebie.

Może aparat powinien być trochę wyżej albo niżej.

Może inny kąt zadziałałby lepiej.

Może pozycja nie była odpowiednia.

Może byłaś spięta.

Może potrzebowałaś więcej wskazówek.

Może po prostu nie złapałaś kontaktu z fotografem.

Może fotograf źle zrozumiał, czego oczekiwałaś.

Albo fotograf miał po prostu gorszy dzień.

My też jesteśmy ludźmi.

Pomiędzy wejściem człowieka do studia a gotową fotografią dzieje się naprawdę dużo.

Dlatego chcę, żebyś zapamiętała jedną rzecz:

Złe zdjęcie jest dowodem na to, że nie wyszło zdjęcie. Nie jest dowodem na to, że coś jest nie tak z Twoją twarzą.

Ale jest jeszcze druga możliwość.

Zdjęcie może być naprawdę dobre.

A Tobie nadal może się nie podobać.

I tutaj zaczyna się robić ciekawie.

Nie widzisz swojej twarzy tak, jak widzą ją inni

Większość z nas zna swoją twarz przede wszystkim z lustra.

A odbicie w lustrze jest odwrócone.

To właśnie tę wersję siebie widzisz, kiedy myjesz zęby, układasz włosy, robisz makijaż albo ostatni raz zerkasz w lustro przed wyjściem z domu.

Inni ludzie na co dzień nie widzą tej wersji Twojej twarzy.

W klasycznym badaniu z 1977 roku Theodore Mita, Marshall Dermer i Jeffrey Knight sprawdzili właśnie to zjawisko.

Badani częściej wybierali lustrzaną wersję własnej twarzy — tę, do której byli przyzwyczajeni. Ich znajomi mieli odwrotną tendencję i częściej wybierali wersję, którą sami zwykle widzieli.

Dla mnie to jest fascynujące.

Bo oznacza, że czasami:

„Dziwnie wyglądam na tym zdjęciu”

może tak naprawdę oznaczać:

„Nie jestem przyzwyczajona do oglądania siebie w ten sposób.”

A to nie jest to samo.

Jest jeszcze jeden problem.

Znasz swoją twarz bardzo dobrze.

Może nawet za dobrze.

Wiesz, że tej zmarszczki nie było pięć lat temu.

Wiesz, którą stronę swojego uśmiechu wolisz.

Wiesz, że zmieniła się Twoja waga.

Wiesz, że jedna brew układa się trochę inaczej niż druga.

Wiesz dokładnie, jak miały wyglądać Twoje włosy tego ranka.

I zamiast patrzeć na całe zdjęcie, zaczynasz je analizować.

Włosy.

Skóra.

Podbródek.

Zmarszczka.

Ramię.

Uśmiech.

Brzuch.

I nagle przestajesz patrzeć na człowieka.

Wtedy warto zadać sobie bardzo proste pytanie:

Czy jestem fair wobec tej osoby?

Gdyby to było zdjęcie Twojej przyjaciółki, patrzyłabyś na nią w ten sam sposób?

Od razu powiększyłabyś zmarszczkę?

Odrzuciłabyś całe zdjęcie, bo jej ramię wygląda odrobinę większe?

Prawdopodobnie nie.

A sobie robimy to cały czas.

A może nie jesteś najlepszą osobą do wyboru własnego zdjęcia?

To może trochę zaboleć.

W 2017 roku David White, Clare Sutherland i Amy Burton badali, w jaki sposób ludzie wybierają swoje zdjęcia profilowe.

W dwóch badaniach, w których łącznie wzięło udział 610 osób, uczestnicy wybierali fotografie siebie oraz obcych osób do różnych zastosowań online.

Później inni ludzie oceniali wrażenie, jakie robiły wybrane zdjęcia.

Fotografie wybrane przez inne osoby były oceniane korzystniej niż te, które ludzie wybrali sami dla siebie.

I nie — to nie oznacza, że ktoś inny zawsze wie lepiej, które Twoje zdjęcie jest najlepsze.

Zdecydowanie w to nie wierzę.

Powinnaś mieć wpływ na swój profesjonalny wizerunek.

Ale badanie pokazuje coś ciekawego:

Możliwe, że nie jesteśmy całkowicie obiektywni, kiedy patrzymy na siebie.

I właściwie trudno się temu dziwić.

Bo nie patrzysz tylko na zdjęcie.

Patrzysz na nie razem z całym bagażem opinii, które przez lata zebrałaś na temat własnego wyglądu.

Scena z Angel-A, której nigdy nie zapomniałam

Jest scena w czarno-białym filmie Luca Bessona Angel-A, którą obejrzałam wiele lat temu i która została ze mną do dziś.

André stoi z Angelą przed lustrem.

Ona prosi go, żeby na siebie spojrzał.

Naprawdę spojrzał.

Kiedy pyta go, co widzi, André najpierw zauważa ją — piękną kobietę stojącą obok.

Ją zobaczyć jest łatwo.

Zobaczyć samego siebie jest znacznie trudniej.

Angela cały czas kieruje jego uwagę z powrotem na lustro. Na człowieka, który w nim stoi.

I w pewnym momencie ta scena przestaje być o wyglądzie.

Zaczyna być o tym, czy André potrafi naprawdę na siebie spojrzeć i zobaczyć człowieka, a nie tylko wszystko to, co według niego jest z nim nie tak.

Po latach dowiedziałam się, że Luc Besson mówił, iż scena była zainspirowana czymś, co naprawdę wydarzyło się w jego życiu. Jego ówczesna dziewczyna postawiła go przed lustrem i kazała mu naprawdę na siebie spojrzeć.

Może właśnie dlatego ta scena jest tak prawdziwa.



I chociaż właściwie nie ma nic wspólnego z fotografią, często o niej myślę, kiedy ktoś mówi mi:

„Nienawidzę siebie na zdjęciach.”

Bo czasami patrzymy prosto na siebie, ale tak naprawdę siebie nie widzimy.

Widzimy zmarszczkę.

Wagę.

Nos.

Uśmiech.

Cokolwiek, co uznałyśmy za „nie takie”.

Ale czy widzimy całego człowieka?

To już zupełnie inne pytanie.

Muszę Wam jeszcze opowiedzieć o jednej książce

Skoro rozmawiamy o tym, jak patrzymy na siebie, muszę Wam opowiedzieć o jednej z moich ukochanych książek.

Psychocybernetyka Maxwella Maltza.

Przez długi czas trafiałam na tę książkę praktycznie wszędzie. Słuchałam podcastów o rozwoju osobistym — polskich, angielskich — i ciągle ktoś o niej wspominał.

Nie każdy oczywiście, ale wystarczająco dużo osób, żebym w końcu pomyślała:

Kurczę, coś w tym musi być. Muszę ją przeczytać.

No więc oczywiście ją kupiłam.

Mam polskie wydanie, bo po polsku po prostu czyta mi się łatwiej, chociaż bardzo możliwe, że kupię również angielskie. Mam sporo książek w obu językach.

I powiem Wam coś.

Na ten moment uważam, że Psychocybernetyka jest najważniejszą książką, jaką przeczytałam w swoim życiu.

Naprawdę.

Uważam, że powinna być obowiązkową lekturą w szkołach. Najlepiej gdzieś na etapie liceum, kiedy zaczynamy już trochę bardziej świadomie budować obraz samych siebie.

Ta książka jest dla mnie na tyle ważna, że planuję kupić trzy egzemplarze po angielsku.

Po jednym dla każdego z moich dzieci.

Chcę napisać w każdym z nich osobistą dedykację i kiedyś im je dać. Chcę, żeby każde z moich dzieci miało swój własny egzemplarz Psychocybernetyki.

Ale dlaczego mówię o tym właśnie tutaj?

Maxwell Maltz był chirurgiem plastycznym i rekonstrukcyjnym. Przez lata pracował z ludźmi, którzy chcieli zmienić swój wygląd.

I zauważył coś niezwykle ciekawego.

U niektórych osób zmiana wyglądu rzeczywiście zmieniała bardzo dużo. Zaczynali inaczej funkcjonować, inaczej się zachowywać, inaczej patrzeć na siebie.

Ale byli też ludzie, którym można było zmienić twarz, a oni nadal widzieli siebie dokładnie tak samo jak wcześniej.

Problem nie zawsze był już w twarzy.

Czasami był w obrazie siebie, który nosili w głowie.

I właśnie z tych obserwacji zaczęła wyrastać Psychocybernetyka.

Jeden fragment tej książki szczególnie został mi w pamięci.

Maltz pisze o bliznach.

Kiedy fizycznie się zranimy, nasze ciało próbuje nas ochronić. Powstaje tkanka bliznowata. Jest twardsza i ma zabezpieczyć miejsce, które zostało wcześniej uszkodzone.

I Maltz mówi: z emocjami potrafimy zrobić coś bardzo podobnego.

Ktoś nas zranił.

Ktoś nas odrzucił.

Ktoś nas wyśmiał.

Coś nam się nie udało.

Więc tworzymy ochronę.

Tylko że tym razem blizny nie widać.

To jest blizna emocjonalna.

I początkowo ma nas chronić przed kolejnym zranieniem. Problem zaczyna się wtedy, kiedy ta ochrona zaczyna oddzielać nas również od rzeczy, przed którymi wcale nie musimy się chronić.

Maltz jako chirurg zauważył jeszcze jedną rzecz.

Przy fizycznej ranie ogromne znaczenie ma napięcie tkanek. W chirurgii plastycznej odpowiednie przygotowanie i połączenie tkanek może pozwolić ranie zagoić się znacznie lepiej.

I użył tego jako analogii do emocji.

Bo kiedy jesteśmy pełni napięcia, strachu, złości czy niepewności, również możemy zupełnie inaczej reagować na to, co nas spotyka.

I właśnie dlatego ten fragment został ze mną na tak długo.

Bo może część rzeczy, które dzisiaj uważamy za swoje „wady”, wcale nimi nie jest.

Może czasami patrzymy na siebie przez stare blizny.

Przez coś, co ktoś kiedyś powiedział.

Przez odrzucenie.

Przez porównywanie się z innymi.

Przez jedno zdjęcie, na którym nie podobaliśmy się sobie.

I może dlatego pytanie:

„Czy jestem fair wobec tej osoby?”

jest jeszcze ważniejsze, niż wydawało mi się na początku.

Ale proszę, nie zmuszaj się do lubienia złego zdjęcia

Chcę to powiedzieć bardzo wyraźnie.

Jeżeli nie podoba Ci się zdjęcie, nie musisz sobie wmawiać, że jest inaczej.

Czasami światło jest złe.

Czasami kąt nie działa.

Czasami fotograf złapał wyraz twarzy dokładnie pomiędzy jedną ekspresją a drugą.

Czasami Twoja mowa ciała wygląda na spiętą, bo byłaś spięta.

Czasami fotograf źle Cię poprowadził.

Czasami zdjęcie po prostu nie wygląda jak Ty albo nie czujesz, że to jesteś Ty.

A czasami zwyczajnie Ci się nie podoba.

I tyle.

Problem zaczyna się dopiero przy tym, co robimy później.

Bo:

„Nie podoba mi się to zdjęcie.”

to nie to samo co:

„Źle wychodzę na zdjęciach.”

A żadne z tych zdań nie oznacza:

„Coś jest nie tak z moim wyglądem.”

Bardzo łatwo przeskoczyć z jednego do drugiego.

Nie rób tego.

Zanim obwinisz swoją twarz, sprawdź cztery rzeczy

Kiedy widzisz swoje zdjęcie i pierwszą reakcją jest nienawidzę go, daj sobie chwilę.

Najpierw:

Czy rozpoznaję siebie?

Czy naprawdę wyglądasz na tym zdjęciu inaczej niż zwykle, czy po prostu widzisz swoją twarz pod kątem, do którego nie jesteś przyzwyczajona?

Po drugie:

Spójrz na swoją mimikę i mowę ciała.

Wyglądasz na rozluźnioną?

Pewną siebie?

Ciepłą?

Spiętą?

Skrępowaną?

Czasami wcale nie chodzi o naszą twarz. Chodzi o napięcie, które na niej widać.

Po trzecie:

Co komunikuje to zdjęcie?

To jest szczególnie ważne w fotografii profesjonalnej.

Headshot nie ma służyć tylko temu, żebyś wyglądała atrakcyjnie.

Czy wyglądasz pewnie? Przystępnie? Kompetentnie? Silnie? Ciepło?

Czy to pasuje do tego, czym się zajmujesz?

Czy czujesz, że to jesteś Ty?

I tutaj wracamy do The Hyrsz Method, o którym pisałam w poprzednim artykule: Technical Quality, Intentional Communication i Authenticity.

Piękna fotografia nadal może być złym headshotem.

I na końcu:

W jakich warunkach powstało to zdjęcie?

Pomyśl o świetle.

Kącie aparatu.

Odległości.

Pozycji.

Ubraniu.

Wskazówkach fotografa.

Swoim nastroju.

O tym, jak czułaś się przed aparatem.

O relacji pomiędzy Tobą a fotografem.

Zanim obwinisz swoją twarz, spójrz na cały proces, który doprowadził do powstania fotografii.

A później zadaj sobie jeszcze jedno pytanie:

Czy jestem fair wobec tej osoby?

Może nadal nie będziesz lubić tego zdjęcia.

OK.

Ale przynajmniej będziesz wiedzieć dlaczego.

A z tym można już coś zrobić.

Widziałam, jak zmienia się perspektywa

Przez lata fotografowałam ludzi w różnym wieku, o różnych sylwetkach i na bardzo różnych etapach życia.

Fotografowałam również osoby chorujące na raka i takie, które tę chorobę przeszły.

Nie chcę tutaj generalizować. Każdy przechodzi przez takie doświadczenia inaczej.

Ale spotkałam osoby, u których po przejściu przez coś tak ogromnego wyraźnie zmieniło się podejście do własnego wyglądu.

Rzeczy, które być może kiedyś bardzo by im przeszkadzały, nagle nie wydawały się już takie ważne.

I to zostało mi w głowie.

Bo sposób, w jaki patrzymy na siebie, też się zmienia.

Zdjęcie, którego nie lubisz dzisiaj, za pięć czy dziesięć lat możesz zobaczyć zupełnie inaczej.

Możesz na nie spojrzeć i pomyśleć:

O co mi właściwie chodziło?

Albo zobaczysz coś zupełnie innego.

Nie wagę.

Nie zmarszczki.

Nie to, czy włosy były idealnie ułożone.

Może przypomnisz sobie, kim wtedy byłaś i co działo się w Twoim życiu.

Jedno zdjęcie nie musi reprezentować Cię na zawsze.

Pokazuje Ciebie na konkretnym etapie życia.

A Ty możesz się zmieniać.

ASK PRO: Nie pytaj „Czy dobrze wyglądam?”

Następnym razem, kiedy wybierasz zdjęcie, spróbuj nie zaczynać od:

„Czy dobrze wyglądam?”

Zacznij od:

Czy to wygląda jak ja?

Co komunikuję?

Czy to zdjęcie robi to, czego od niego potrzebuję?

A jeżeli Ci się nie podoba:

Co dokładnie tutaj nie działa?

To ostatnie pytanie jest bardzo ważne.

Bo „Nienawidzę siebie na tym zdjęciu” nie daje Ci nic.

„Nie podoba mi się, jak światło układa się na mojej twarzy” — już tak.

„Wyglądam na spiętą” — też.

„Nie czuję, że to jestem ja.”

„Wyglądam tutaj zbyt poważnie jak na to, czym się zajmuję.”

Teraz masz informację.

Możesz coś zmienić.

I to jest dużo bardziej użyteczne niż stwierdzenie, że po prostu nie jesteś fotogeniczna.

Visual Authority Challenge

Znajdź dwa swoje zdjęcia.

Jedno sprzed kilku lat.

Drugie zrobione teraz.

Połóż je obok siebie.

Ale nie porównuj swojej wagi.

Nie licz zmarszczek.

Nie zastanawiaj się, na którym wyglądasz młodziej albo lepiej.

Zamiast tego zapytaj:

Co zmieniło się w tej osobie?

Czego się nauczyłaś?

Co przetrwałaś?

Co osiągnęłaś?

Co rozumiesz dzisiaj, czego nie rozumiałaś wtedy?

W czym jesteś dzisiaj bardziej pewna siebie?

Kim się stałaś?

A później jeszcze raz spójrz na nowsze zdjęcie.

Nie na nos.

Nie na wagę.

Nie na zmarszczkę.

Spójrz na człowieka.

Czasami fotografia pokazuje więcej niż tylko to, jak wyglądasz.

Czasami przypomina Ci, jak daleko zaszłaś.

Więc… jesteś fotogeniczna?

Może to po prostu nie jest właściwe pytanie.

Dzisiaj możesz mieć zrobione fantastyczne zdjęcie, a jutro fatalne.

Ta sama twarz.

Inne światło. Inny moment. Inny fotograf. Inna ekspresja. Inny efekt.

Możesz też nauczyć się czuć swobodniej przed aparatem.

Możesz nauczyć się, co działa w Twoim przypadku.

Dobry fotograf też powinien się uczyć — obserwować, jak się poruszasz, jak reagujesz, które ekspresje są dla Ciebie naturalne i jakich wskazówek potrzebujesz.

Fotografia jest współpracą.

Ty przychodzisz jako Ty.

Fotograf wnosi swoje doświadczenie.

I razem próbujecie stworzyć zdjęcie, które po prostu działa.

Nie idealną wersję Ciebie.

Nie fotografię, która ma reprezentować Cię przez następne dwadzieścia lat.

Ciebie. Teraz.

A następnym razem chcę pójść z tym tematem trochę bardziej osobiście.

Bo przez długi czas wydawało mi się, że potrzebuję lepszych zdjęć, lepszego sprzętu, lepszych możliwości — że musi zmienić się coś na zewnątrz.

W końcu zrozumiałam, że najważniejsza rzecz, nad którą musiałam popracować, nie miała nic wspólnego z aparatem.

Chodziło o mnie.

O tym porozmawiamy w następnym odcinku.

Pamiętaj — Twój wizerunek mówi, zanim Ty zabierzesz głos. Upewnij się, że opowiada właściwą historię.


Posłuchaj 3. odcinka The Visual Authority Show by Patrycja Hyrsz

Wolisz słuchać? Ten artykuł rozwija temat 3. odcinka The Visual Authority Show.

Posłuchaj na:

Spotify: https://open.spotify.com/show/033w7g93fisqcvgLZIuBFa?si=65ce223f9aa44a10

YouTube: https://youtube.com/playlist?list=PLO5Iq3xDhYfc&si=0HLtSJ88SnFma7UY

Amazon Music: https://music.amazon.ca/podcasts/6ed07922-7bd8-4bb7-bf86-7aebf8cf62d2/the-visual-authority-show?ref=dm_sh_T4zdA3B1ipikbf4vdRGBSCLwN


Visual Authority Weekly

Jeśli interesuje Cię, jak fotografia, percepcja i profesjonalny wizerunek wpływają na to, jak widzą Cię inni, dołącz do Visual Authority Weekly.

Jeden e-mail w tygodniu. Bez spamu.

Headshoty, marka osobista, psychologia wizerunku i konkretne wskazówki, które możesz wykorzystać w praktyce.

Dołącz do Visual Authority Weekly: https://hyrsz.com/newsletter


Źródła i dalsza lektura

Jenkins, R., White, D., Van Montfort, X., & Burton, A. M. (2011). Variability in photos of the same face. Cognition, 121(3), 313–323.

Mita, T. H., Dermer, M., & Knight, J. (1977). Reversed facial images and the mere-exposure hypothesis. Journal of Personality and Social Psychology, 35(8), 597–601.

Noyes, E., & Jenkins, R. (2017). Camera-to-subject distance affects face configuration and perceived identity. Cognition, 165, 97–104.

White, D., Sutherland, C. A. M., & Burton, A. L. (2017). Choosing face: The curse of self in profile image selection. Cognitive Research: Principles and Implications, 2, 23.

Besson, L. (reż.). (2005). Angel-A. EuropaCorp.

Maltz, M. (1960). Psycho-Cybernetics: A New Way to Get More Living Out of Life. Prentice-Hall.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 1 - Dlaczego pierwsze wrażenie ma dziś większe znaczenie niż kiedykolwiek? - Patrycja Hyrsz

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 4 - Pewność siebie, którą widać na zdjęciu - Patrycja Hyrsz

VISUAL AUTHORITY POLSKA - 2 - Co właściwie sprawia, że headshot jest naprawdę dobry? - Patrycja Hyrsz